نظرسنجی: به نظر شما در جامعه تا چه حد به قرآن عمل می شود؟
بسیار زیاد
0%
0 0%
مطلوب
0%
0 0%
نسبتا کم
100.00%
2 100.00%
تقریبا هیچ!
0%
0 0%
مجموع 2 رای 100%
* چنانچه به گزینه‌ای رای داده اید، با علامت ستاره مشخص گردیده است. [نمایش نتایج]

امتیاز موضوع:
  • 1 رای - 1 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
قرآن شناسی (آیه الله مصباح) درس 1تا 5
#1
Rainbow 
مسلما یکی از مهمترین مباحثی که همه ی مسلمانان خصوصا طلاب عزیز می بایست با آن بیشتر آشنا بلکه مانوس باشند قرآن کریم است که متاسفانه همانطور که قرآن هم خود شکایت فرموده بزرگترین آفت آن مهجور ماندن از شناخت و بینش و عمل و کرنش به دستورات عالی آن است که دستور سعادت ماست .
از این پس سعی می کنم درسهای قرآن شناسی این استاد بزرگ قرآن را به صورت اسلاید و با قابلیت دانلود در همین پست قرار دهم ، باشد که مورد استفاده و عمل به قرآن عزیز قرار گیریم.
نا گفته نماند این مباحث کمی فراتر از کتاب قرآن شناسی این بزرگوار می باشد که با رجوع و مطالعه ی این کتاب و استفاده از این اسلاید ها می توان مباحث مهم قرآن شناسی از جمله اعجاز، شبهه ی تحریف ، و ... را در آن به خوبی یافت.Idea
پاسخ
#2
Rainbow 
باسمه تعالی
با سلام به همه ی دوستان عزیز درس1تا5 این کتاب گرانسنگ را برای شما قرار می دهم و امیدوارم از آن استفاده کنید.
«تا زمانی که قرآن را فقط یک کتاب مقدس بدانیم و نه کتاب زندگی به آن دست نخواهیم یافت.» حجت الاسلام قرائتی
دانلود درس 1 تا 5
پاسخ
#3
به نظر شما ریشه این مساله چیه؟
پاسخ
#4
یک مقداری از این مساله به برنامه ریزی بزرگان حوزه و توجه به فقه بدون رجوع به منابع اصلی بر می گرده . اما مقدار زیادی هم خودمون مقصریم که باور نکردیم قرآن کتاب زندگیست نه کتاب قرائت و بوسیدن و ثواب بردن تنها! یعنی می بایست به جای تقدس دور از دسترس به تقدس با حضور در زندگی فکر کرد.
شاید شما علت اونرو بیشتر تشخیص بدید امیدوارم نظرتون رو هم بفرمایید.
پاسخ
#5
به نظر من یکی از منشا های اصلی محجوریت قرآن از توجه یگ باره و همه جانبه به قرآن بدون داشتن پشتوانه محتوایی لازم اتفاق افتاد
یعنی بعد از انقلاب ناگهان گفتیم باید به قرآن توجه کرد و بودجه ها ی خوبی هم تصویب شد اما نمی دانستیم و برنامه ریز و یک برنامه جامع نداشتیم
لذا بیشتر به ظاهر و قرائت و حفظ توجه کردیم و کلاسهای سطحی و مقالات سطحی بازارش گرم شد!!
پاسخ
#6
به نظر من مشکل در این نیست که ما در فقه به قرآن توجه نداریم. بلکه فقهای ما به اندازه ای که از قرآن باید در فقه استفاده بشه و ما بشر عادی توانایی استنباط آنها را از قرآن داریم استفاده کرده اند.
و همین طور مشکل از توجه یکباره و همه جانبه به قرآن هم نیست که در ادامه توضیح میدم.
بلکه یکی از علل مهم نبود دانشمندان دانش های قرآنی است که توانایی بروز قرآن را داشته باشند. اگر ما چنین افرادی را داشتیم وقتی همه به یک باره توجه به قرآن می کردند -حالا چه بعد از انقلاب و چه هر زمان دیگه- کسانی داشتیم که بتوانند این استقبال را به سرانجام برسانند ولی وقتی کسی نباشد که ذهن های کنجکاو و پرسشگر را راضی کند بازار مقاله های سطحی و کلاس های سطحی گرم می شود.
شما دقت بکنید مقدار تراکم کتاب های تفسیر که حرفی برای گفتن داشته باشند در زمان علمای قدیم ما و در زمان ما. در زمان ما به غیر از تفسیر المیزان که توانست تقریبا تفسیری عمیق باشد هر چند نتوانست تفسیری برای پیاده کردن قرآن در زندگی بشر باشد چه تفسیر مهم دیگری داریم؟
تفسیر نمونه اگر چه دغدغه این را داشت که قرآن را در زندگی پیاده کند و الگویی از قرآن برای زندگی بشر ارائه دهد ولی متاسفانه نتوانست از عمق لازم که ذهن ها فعال می طلبند برخوردار باشد.
تفسیر آیت الله جوادی هم با نام تسنیم به گونه ای به رشته تحریر درآمده است که فقط درخور استفاده کسانی است که سال های سال با مفاهیم پیچیده فلسفی و عرفان آشنا شده باشند و شاید ایشان این تفسیر را برای خود و کسانی هم رتبه خود نوشته اند نه برای عموم جامعه.
باقی تفاسیر هم کاری از پیش نبردند و فقط اسم تفسیر برخودشان دارند.
بنابراین مشکل از نبود علمایی است که قرآن را بفهمند و بتوانند علاوه بر تفسیر عمیق، دقیق و مبتنی بر آموزه های شریعت راهی برای الگو سازی از معارف آن در جامعه بشری ارائه دهند.
پاسخ
#7
نکته عرض بنده هم توجه یکباره به قران نبود
بلکه همزمانی این توجه و نبود عالمان بیانگر قران و نداشتن پشتوانه محتوایی لازم
نبود برنامه ریز
و سندی جامع بر رشد مطالعات قرانی
برای اوردن قران به متن مناسبات اجتماعی و سیاسی و اخلاقی جامعه
پاسخ
#8
دوستان عزیز به این توجه کنند که یکی از مسائل مهجوریت قرآن همین کمبود عالم قوی در این زمینه ست . یعنی سوال به اینکه چرا قرآن مهجور است نمی تواند پاسخش این شود که چون دانشمندان ما به سراغ علوم مختلف قرآن نرفتند. البته منظور من هم بد بیان شد که گفتم در فقه هم کم به سراغ منابع اصلی می رویم . منظور من نوع دیدگاه ما به قرآن بود، تا جایی که حتی به قرآن به شکل منبع دست دوم نگاه می کنیم. البته همه ی اینها می بایست منشا مشترک داشته باشند؛ یعنی این بی توجهی هاست که مهجوریت می آورد و این مهجوریتهاست که عالم را کم قوا می سازد؛ باز اگرچه من خیلی با این قضیه موافق نیستم که جز المیزان چیز در خوری نگاشته نشده مثل تفسیر نور و همین معارف قرآن حضرت آقای مصباح و تسنیم حضرت آقای جوادی آملی و امثال اینها. ولی اولا اینها در کنار دریای عمیق قرآن قطره هم نیستند. ثانیا ما به عنوان روحانی هم آنقدر به قرآن توجه نداریم و انتظار داریم مردم در زندگیشان پیاده کنند. بله این درست است که اثری که در کنار قدسی دانستن قرآن حق تنزیل یعنی زمینی بودن عمل به قرآن را هم ادا کند کم است. پس انشاء الله خودمان دست به کار شویم و این اعتماد را داشته باشیم که « خدا یاری کننده ی خود را یاری نموده است» چقدر این معانی دقیقند! و سعی کنیم در فرهنگ عمومی این را جا بیاندازیم که قرآن عمل کردنی است سپس بوسیدنی.
پاسخ


پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان