امتیاز موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
مدارک حوزوي فرصت يا تهديد؟
#1
آيا نظام جديد آموزش حوزوي که در مقاطع مختلف تحصيلي به طلاب مدرک تحصيلي مي دهد، خوب است يا نه؟ Huh
آيا مدارک باعث ارتقاي سطح آموزشي طلاب شده است يا نه، بلکه باعث مدرک گرايي شده است و طلبه به جاي علم آموزي و رسيدن به عمق مطلب، به دنبال رفع تکليف و گرفتن مدرک است؟ Angry
به نظر برخي اساتيد حوزه، اعطاي اينگونه مدارک حوزوي، حب جاه و شرف و حب السمعه (شهرت طلبي) و حب الرياسه را در طلبه دامن مي زند و باعث مي شود ويروس هواي نفس و حب الدنياکه قبل از طلبگي در فرد بود، در دوران طلبگي نيز به بقاي خويش ادامه دهد، و حتّي ظاهر موجّهي داشته باشد. در نتيجه طلبه در دوران تحصيل، از اين آلودگي باطني که در وجودش ريشه مي دواند، غافل ميشود و گام به گام از آن اخلاص اوّليّه فاصله مي گيرد، به خيال خود براي خدا درس مي خواند، امّا در واقع به نام خدا و به کام هواي نفسش گام بر مي دارد. او درس مي خواند تا منيّت خويش را تثبيت کند و در واقع بت نفس را مي پرستد. Sad
اين اساتيد معتقدند بسياري از مراکز تخصصي حوزوي،‌ عملا متخصص در آن رشته ي خاص را تربيت نمي کنند، چون وقت طلبه را در برنامه هاي مختلف پراکنده مي کنند. برخي واحدها نياز نيست و به برخي واحدهاي ضروري زمان کمي اختصاص داده شده است و در آنها عملا به عمق مطلب پرداخته نمي شود.
به نظر ايشان، اکثر اين طلاب با ضعف اجتهاد همراه هستند، چون فقه و اصول را خوب نخواندند و در درس هاي خارج بطور فعال شرکت نکردند. Angry
به عقيده ي ايشان راه درمان اين آلودگي پرهيز از گرفتن مدارک حوزوي و دانشگاهي است، طلبه بايد خوب قرآن و تفسير کار کند، امّا هيچ مدرکي نگيرد. خوب حديث کار کند، امّا مدرکي نگيرد. به دنبال مدرک بودن باعث سلب توفيق انسان مي شود.
هر طلبه بايد به دنبال اساتيد آن علم که مي خواهد در آن متخصص شود، برود و با تدريس هاي خصوصي يا نيمه خصوصي به عمق آن علم برسد.
اما در مقابل اين ديدگاه، عدّه اي از اساتيد حوزه معتقدند: مدارک حوزوي يک ضرورت در اجتماع گسترده ي امروزي هست.
مدرک معرّفي کننده ي تخصّص فرد است تا افرادي که نياز به آن علم دارند، بدانند که مي توانند به او مراجعه کنند. با توجّه به گستردگي علوم و تخصّصي شدن علوم، ديگر به ندرت مي توان عالمي را که جامع معقول و منقول باشد، يافت.
بنابراين مدرک ابزار است، نه هدف. در اجتماع گسترده ي امروزي، دسترسي به عالمان متخصّص در يک علم چگونه ممکن است؟ Undecided
ممکن است برخي از طلاب در برخي علوم مطالعات پراکنده اي داشته باشند و با توجّه به قدرت بيان و فنون خطابه اي که دارند، خود را متخصّص در آن علوم بدانند و حال آنکه در واقع متخصّص نيستند. Confused
طلبه ي مبتدي و جوياي علم، چگونه مي تواند متخصّص از غير متخصّص را تشخيص دهد؟ اگر با آن علم آشنا بود که به آموختن آن نمي پرداخت.
پس بايد با سعي و خطا به دنبال استاد باشد و چه وقت و انرژي و هزينه اي که از طلبه تلف مي شود و خيلي اوقات هم که استاد خوبي مي يابد،‌مدام در دودلي است که شايد بهتر از اين استاد نيز در دسترس من باشد و به برنامه ي استاد خيلي اعتماد نمي کند و خيلي اوقات در ميانه ي راه رها مي کند. Dodgy
مدرک باعث شناساندن استاد و متخصّص به ديگران مي شود و ايشان به آساني مي توانند به استاد مراجعه کنند و آن علم را فرابگيرند و مشکلات علمي خويش را مطرح کنند.
در بسياري موارد متخصّصيني که آموزش در مراکز تخصّصي ديده اند، در آموزش به ديگران، نظام مندتر عمل مي کنند و از شيوه ها و اسلوب هاي بهتري در جهت انتقال مطلب استفاده مي کنند. و اصطلاحات شايع آن علم را به شاگردان خويش انتقال مي دهند که در پژوهش هاي بعدي بسيار راهگشاست. در صورتيکه کساني که خودشان در علم خاصّي تأمّلاتي داشته اند، خيلي اوقات اصطلاحات زيادي را جعل نموده اند که در زبان خاص آن رشته متداول و شناخته شده نيست.
اما کلاس هاي خصوصي و خارج از مراکز تخصصي،‌ خيلي اوقات ضمانت اجرايي ندارد و در ميانه ي برنامه، استاد يا شاگرد يا هم بحث از ادامه ي کلاس انصراف مي دهند، يا شرکت مي کنند امّا به اندازه ي کافي مطالعه نمي کنند و به بحث دل نمي دهند. Sad
بله منکر موارد موفّق نيستيم، امّا بايد در تصميم هاي کلان،‌ تمامي موارد را مدّ نظر قرار داد و با توجّه به آمارهاتصميم گرفت.
هر پديده اي خوبي هايي دارد و آفاتي که اگر دقّت نشود، آفاتش از خوبي هايش بيشتر مي شود. در مدرک نيز بايد مراقب بود که نظام حوزوي ما به سوي ظاهرسازي گام برندارد و واقعا به دانش پژوهاني که لياقت کافي دارند، مدرک اعطا شود.
دانش پژوه بايد بدنبال اجتهاد و اسلام شناسي باشد، تا بتواند در علمي که تخصّص کسب مي کند، پاسخ اسلام به سؤالات آن علم را از متون منبع استنباط کند،‌ و از التقاط ويا قول بلاحجة و بدفهمي ها مصون بماند. بايستي متخصّصين در هر رشته علمي درس هاي خارج متناست در آن رشته را برگزار کنند،‌تا دانش پژوهان آن رشته، توانمندي استنباط حکم در آن علم را بدست آورند. Blush
اخلاص را هم بايد مراقبت کرد و مدرک به عنوان يک ابزار و معرفي نامه باشد، نه هدف.
اين بود اشاره اي به دو ديدگاه درباره ي مدارک حوزوي.
نظر شما چيست؟ کداميک از اين دو عقيده را مي پسنديد؟ Cool
پاسخ
#2
سلام
من تقریبا با نظر اول موافقم.
حتی اگر خوبی های نظر دوم را هم بپذیریم با این حال مدارک موجود و مدارکی که اعطا می شود هیچ کدام از این مزیت ها و خوبی ها را ندارد.
پاسخ
#3
یکی از اساتید ما میگفت مدرک داشتن در وضعیت موجود مثل خود عالم شدن واجبه .
مدرک داشتن به فرد کمک میکنه که فرصت داشته باشه !
به این معنا که الان در مجامع علمی اگر شما علامه دهر هم که باشی اگه مدرک معتبر ارائه نکنی برای نظریاتت کسی ارزشی قائل نیست ، شاید نتونی حتی یه کرسی ساده تدریس داشته باشی .
باید بری مدرکش رو بگیری تا فایده ای رو که قرار بود از این علمت ببری رو کامل کنی .
این کلام به معنای تائید این روند نیست بلکه فقط واکنشیه به وضع موجود علمی کشور که صد البته نیاز به اصلاح داره .

در کل به نظر بعضی آدم باید دو تا برنامه در کنار هم برای خودش تعریف کنه .
یه برنامه برای گرفتن مدارک حوزوی و دانشگاهی (با سرعت هر چه تمام تر)
یه برنامه برای کسب علمیت لازم (هرچه عمیق تر بهتر)
کسائی هستن که توی همین قم ؛ هنوز بیست و پنج سالشون کامل نشده ؛ دارن مدرک دوم دکتراشون رو هم میگیرن و انصافا هم خوب درس خوندن و روی جنبه های علمیشون خوب سرمایه گذاری کردن .

در انتقاد از گرایش اول باید بگم اکثر کسائی که مدرک رو بیخیال میشن اگر چه صاحب علمیت بالائی باشن به مرور دچار سرخوردگی میشن .
دلیلش هم اینه که میبینن کسائی به مراتب ضعیف تر از اونها کرسی های تدریس و مناصب علمی مهم رو به واسطه ی داشتن مدارک عالیه تصاحب کردن و اونها باید به تدریس خصوصی برای یکی دوتا طلبه ی صرف ساده خون خودشون رو راضی کنن .
به نظرم لازم کسائی که سرشون به تنشون می ارزه مدارک لازم رو هم بگیرن و نگذارن وجهه حوزه از این بیشتر توی مجامع به خصوص دانشگاهی خراب بشه .
پاسخ


پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 2 مهمان